Ons gele huis ging eind mei in de verkoop. Binnen twee weken was het verkocht! De overdracht vond half juli plaats, ondanks de onzekerheid van de verdwenen pantbrev. Voor diegenen die het leuk vinden om tóch nog even in ons gele huis binnen te kijken, hierbij enkele van de (vele) makelaarsfoto's.
We wilden ons huis deze zomer echt kwijt, dus liever een lagere en voor potentiële kopers aantrekkelijkere vraagprijs. Anders zouden we komende herfst en wellicht ook nog winter met de stook- en onderhoudskosten zitten van het gele huis. Het gele huis moest uit ons hoofd en dus zo snel mogelijk verkocht worden.
We kozen de voor ons nieuwe makelaar, een aardige vrouw die goed meedacht. Als vraagprijs besloten we tussen beide waardeoordelen in te gaan zitten: 380.000 SEK (ruim 35.000 euro). Een koopje voor een huis! Voor Nederlanders dan. En voor Duitsers. Maar niet voor Zweden, want die zijn dit soort prijzen gewend en vonden dit wellicht een te hoge prijs voor ons rådhus (rijtjeshuis).
De foto's werden in mei gemaakt, nét voordat alles groen werd. Dat was jammer, maar we wilden niet twee weken aan verkooptijd verliezen, dus het was niet anders. De sneeuw was in elk geval gesmolten, dus dat was al mooi. ;)
We waren benieuwd of er überhaupt iemand kwam kijken, dus de dag voor het eerste bezichtingsmoment gingen we langs het makelaarskantoor. Daar troffen we de makelaarsassistent aan, die ons liet zien dat er twee aanmeldingen waren voor de eerste bezichtiging.
Op het gebied van privacy ben je in Zweden over het algemeen een stuk minder beschermd dan in Nederland, dus we kregen gewoon de namen te zien van de kijkers. Eén naam kwam me bekend voor... Ja! Dat was iemand die ons als een tijd via Instagram volgde! Ik had haar de link gestuurd toen ons huis te koop kwam en blijkbaar was er serieuze interesse.
Er kwamen uiteindelijk drie geïnteresseerden bij de eerste bezichtiging en er volgde direct een bod. Hoger dan de vraagprijs. Toen we reageerden op het bod, bleek die persoon zijn bod toch in te willen trekken. Ook dat is heel normaal in Zweden. In Nederland denk je iets langer na als je een bod doet op een huis, maar hier lijken mensen lukraak mee te bieden en zich later te bedenken. Mag hier allemaal en heeft geen consequenties.
De bieder had ná zijn bod met zijn vrouw gesproken en die vond de trap toch te steil. Enkele dagen later kwam er nog een bod. Ook boven de vraagprijs. Het was van iemand die het huis nog niet bezichtigd had. Het voelde niet serieus. Alle biedingen zijn in Zweden overigens openbaar en worden op de makelaarssite gepubliceerd.
We besloten om ons huis voor de vraagprijs te verkopen aan iemand die het echt graag wilde hebben. Dat voelde goed. Hadden we meer kunnen krijgen voor het huis als we langer gewacht hadden? Misschien wel. Maar het huis moest uit ons hoofd. We wilden ervan af.
De overdracht kon een maand later al plaatsvinden, dus dat was fijn! En het leuke is dat we ons gele huis toch nog kunnen volgen. Via Instagram!
Geregeld dus. Of toch niet? Want toen dook er opeens een mysterie rondom een pantbrev op.
Deze pantbrev wordt bij verkoop van het huis overgedragen aan de nieuwe eigenaar. Onze makelaar vroeg dan ook naar de pantbrev. Ehm, welke pantbrev? Toen wij het huis kochten hebben wij geen pantbrev gekregen. En er is ook niets over gezegd destijds. Wij hadden ook geen idee van het bestaan van een pantbrev en de werkwijze.
In het systeem van Lantmäteriet, het Zweedse kadaster, kon de makelaar zien dat er nog geen digitale pantbrev bestond voor ons gele huis. Er zou dus nog een papieren exemplaar in omloop moeten zijn. Maar die pantbrev was er dus niet.
Als een pantbrev verdwenen is, dan kan er een procedure gestart worden bij Lantmäteriet. Hiervoor is wat papierwerk nodig en daarna heeft Lantmäteriet ongeveer 12 maanden nodig om tot een oordeel te komen. Een heel jaar! Betekende dit dat we ons gele huis dan pas over een jaar konden verkopen?
Nee, gelukkig niet. We konden ons huis al verkopen, maar er was een maar. De waarde van de pantbrev moet de makelaar (die in Zweden tevens notariswerkzaamheden uitvoert) bij verkoop van het huis vasthouden, zolang er geen pantbrev overgedragen kan worden aan de nieuwe eigenaar.
We konden ons huis dus gewoon verkopen, alleen zou er in ons geval 67.000 SEK (een kleine 6300 euro) niet direct aan ons worden overgemaakt. De rest van het verkoopbedrag zouden we wel gewoon krijgen. Het kon dus een jaar duren voordat de pantbrev-kwestie opgelost was en we alsnog de resterende 67.000 SEK kregen.
Jammer, maar het was niet anders. We werden geadviseerd om langs onze oude makelaar te gaan, om te informeren naar die pantbrev. Die hadden we namelijk moeten krijgen destijds.
De makelaarsassistente van de oude makelaar was ziek. Uiteraard... En de makelaar zelf kon ons niet helpen, want haar assistent regelde dat soort dingen. Gelukkig bleek de assistent snel weer beter. En ze had goed nieuws!
Toen wij het huis kochten, was de vorige eigenaar de pantbrev ook al kwijt. Dit betekende dat die vorige eigenaar het papierwerk al was begonnen en de procedure bij Lantmäteriet was gestart! De makelaarsassistent snauwde ons toe dat ze ons de papieren hiervoor al maanden geleden had toegestuurd! Naar ons adres in Duitsland...!
Interessant. Ze zal Nederland bedoeld hebben, maar ook daar hadden we al een hele tijd geen adres meer. We hadden immers het gele huis bij deze makelaar gekocht om er permanent te gaan wonen. Dat wisten ze. Maar blijkbaar was dit niet doorgevoerd in hun systeem.
Het probleem bleek niet heel groot meer te zijn, want de papieren die wij als (destijds) nieuwe eigenaren moesten ondertekenen kon de assistent gewoon opnieuw printen! We moesten bij haar op kantoor langskomen om ze te ondertekenen en dan kon het binnen een maand rond zijn. Perfect!
De overdracht was drie weken later, dus dan zou die 67.000 SEK maar even vastgehouden worden voordat we die kregen. Maar dat bleek niet eens nodig. Ondanks de zomer, waarbij in Zweden bijna alle bedrijven minstens een maand dicht zijn, had Lantmäteriet doorgewerkt. De pantbrev was opnieuw aangemaakt en meteen gedigitaliseerd. Vanaf nu kan niemand deze pantbrev dus meer kwijtraken.
De overdracht van ons gele huis vond half juli plaats en we ontvingen tijdens de meeting het gehele verkoopbedrag (minus de makelaarskosten uiteraard) op onze bankrekening. Eind goed, al goed! Vanaf nu hoeven we ons alleen nog te richten op ons nieuwe rode huis en het (eveneens rode) vakantiehuis.
Nina